Naarmate de dag vorderde, merkte ik hoe verschillend mensen reageren op optimisme.

Sommigen wijzen het volledig af, omdat ze het als naïef zien. Anderen klampen zich er stevig aan, alsof geloof alleen de inspanning kan vervangen. De waarheid ligt ergens daartussenin. Hoop elimineert verantwoordelijkheid niet, maar het kan verantwoordelijkheid wel de moeite waard maken. Het verscherpt de focus. Het verzacht angst. Het helpt mensen kansen te herkennen die anders misschien onopgemerkt zouden blijven.

Tegen de avond voelde de boodschap helemaal niet meer profetisch. Het voelde op een rustigere manier leerzaam. Aandacht is macht. Waar we ons op richten, vormt wat we bouwen. Groei komt niet omdat iets het belooft—het komt omdat iemand consistentie boven afleiding kiest, intentie boven passiviteit. Overvloed, in zijn ware vorm, wordt niet voorspeld. Het wordt geoefend. En soms is het enige wat nodig is om te beginnen een moment van aandacht dat naar binnen wordt gericht.