Je ruimte heroverwegen om jezelf opnieuw op te bouwen

De indeling van je huis veranderen, een kamer herinrichten, een muur opnieuw verven… Deze ogenschijnlijk onbeduidende handelingen kunnen een reële impact hebben op ons welzijn. Ze helpen ons soepel de bladzijde om te slaan en onze leefruimte terug te winnen.

Iemands omgeving veranderen gaat niet over het ‘uitwissen’ van die persoon; het gaat over accepteren dat het leven doorgaat en dat we een omgeving verdienen die bevorderlijk is voor ons welzijn. Jezelf heropbouwen betekent ook dit: een veilige haven creëren waar je je op je gemak voelt, in harmonie met je nieuwe realiteit.

Wat als we ruimte maken voor het licht?

Rouw is een persoonlijke reis, soms kronkelig, nooit rechtlijnig. Er is geen goede of foute manier om ermee om te gaan. Maar als je het gevoel hebt dat iets je meer belast dan troost, kan dat een teken zijn dat het tijd is om het los te laten. Om een gevoel van lichtheid terug te vinden… en weer licht te verwelkomen in je dagelijks leven.

Ruimte maken om te verwelkomen wat er komen gaat

Wat als het vrijmaken van de ruimte om ons heen ons ook in staat zou stellen om ruimte in onszelf te creëren? Het sorteren, doneren of organiseren van de bezittingen van een overleden dierbare is noch ‘vergeten’, noch respectloos. Het is een krachtig symbolisch gebaar, een manier om te zeggen: “Je blijft in mijn hart, maar ik kies ervoor om verder te gaan.”

Een milde aanpak is om te beginnen met de minst emotioneel geladen items. Na verloop van tijd kun je ervoor kiezen om een of twee belangrijke herinneringen te bewaren – een foto, een sieraad, een brief – en de rest af te staan. Door deze items te doneren aan een goed doel of iemand in nood, kun je deze onthechting een nieuwe betekenis geven.

Het emotionele gewicht dat in elke lade verborgen zit

Zelfs als je denkt dat je verder bent gegaan, werkt elk voorwerp dat je bewaart als een subtiele angel. Het openen van een kast, het vinden van een vergeten shirt, kan een golf van emoties teweegbrengen. Dit houdt een aanhoudende emotionele kwetsbaarheid in stand , vaak onzichtbaar maar zeer reëel.

Het gaat er niet om herinneringen te wissen, maar om ze een vredige plek in onze geest te geven, zonder dat objecten een gevangenis worden. Is ware hommage uiteindelijk niet eerder te vinden in wat we in onszelf bewaren dan in een boekenkast?